Mijn zoektocht naar antwoorden

Zoals je weet heb ik een tijdje geleden een blog geplaatst over mijn buikpijn en misselijkheid en hoe graag ik hiervan af wil. Vandaag vertel ik je alles over mijn zoektocht op zoek naar de antwoorden. Heb je deze blog gemist? Je kan hem hier teruglezen!

In de maand april heb ik een bezoek gebracht aan de allergoloog in het Reinier de Graaf ziekenhuis. De arts heeft mij enkele vragen gesteld over mijn huidige allergieën en mijn klachten. Dit was een lang gesprek waarbij ik zo goed mogelijk in kaart werd gebracht. Nadat ze mijn klachten en levenspatroon goed in beeld hadden, besloten de artsen om een bloedonderzoek te starten. Het zou een maand duren voordat ik de uitslag zou krijgen.

Ik was door het dolle, want voor mijn gevoel werd ik eindelijk serieus genomen met mijn klachten én kon het misschien eindelijk worden aangepakt. Op de dag dat ik werd gebeld met de uitslag – inmiddels was het mei – was ik mega nerveus en blij omdat dit misschien zoveel kon gaan betekenen of oplossen. Niets was minder waar… Het enige dat uit mijn onderzoek naar voren kwam, was mijn notenallergie. Ik was verbaasd en verdrietig. “Hoe kan dat nou? Ik heb toch veel meer allergieën en waar komt die buikpijn dan vandaan? Ik ben toch niet gek?!”. Nee, dat ben ik ook niet!

 

De volgende stap

De allergoloog uit het ziekenhuis raadde mij aan om langs te gaan bij de voedingsdeskundige. Ik zag hier als een blok tegenop, want hoe kan iemand anders mij helpen als er niks uit mijn onderzoek komt… Helaas wist ik toen nog niet dat de voedingsdeskundige zoveel voor mij kon betekenen. Met enige uitstelgedrag maakte ik eindelijk de afspraak. Eind mei kwam ik bij mijn voedingsdeskundige Esther terecht. Tijdens mijn gesprek liet ze zien dat ze mijn situatie heel goed begreep en dat ze ervoor ging zorgen dat mijn situatie werd aangepakt. Ook had zij al een vermoeden van wat ik wellicht zou kunnen hebben. Zo kan je niet alles vinden vanuit je bloed, soms moet er worden gekeken in de praktijk. De hoop die ik was verloren, kwam weer terug en ook mijn moeder – die betrokken is bij dit hele proces – was superblij. Ik kreeg de taak om een eetdagboek bij te houden voor ongeveer twee weken. Het was belangrijk dat ik van alles noteerde zoals het tijdstip, de hoeveelheid, activiteiten die werden ondernomen en ook natuurlijk de reactie.

Ik ging vol moed aan de slag. Het bijhouden ging niet zonder slag of stoten, maar ik had alles over voor het eindresultaat. Nadat mijn voedingsdeskundige mijn eetdagboek had geanalyseerd, kwam ik weer bij haar langs voor de uitslag. Haar vermoeden bleek waar te zijn… Ik heb een histamine intolerantie.

Benieuwd naar wat een histamine intolerantie is én naar de rest van de uitslag? Lees deze blog!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *